|
|
Najlepsze oferty!
Humor!
- Dlaczego blondynka nie moze byc kelnerka?
- Bo zamiast dlugopisu nosi tampon za uchem :)))))
Leci nietoperz, nagle DUP! uderzyl w drzewo i spadl na ziemie. Doszedl
do siebie, wyciaga sluchawki z uszu: "Ten walkman mnie zabije".
spowiedz2
XXI wiek. W konfesjonale zainstalowano komputer (zamiast ksiedza). Do
spowiedzi przychodzi kobieta: "Zdradzilam meza dwa razy". Z komputera wyskakuje
kartka: "odmowic dwa razy Ojcze Nasz". Nastepna kobieta wyznaje, ze zdradzila
meza jeden raz. Pokuta: jeden raz "Ojcze Nasz". Po chwili przychodzi mloda
dziewczyna. Mowi, ze calowala sie z chlopcem i dala mu sie potrzymac za
kolano. Komputer liczy, sypia sie iskry, grzeja sie styki. W koncu wyskakuje
kartka: "Idz i pusc sie, bo przy tych twoich grzechach to mi pokuta
wychodzi w ulamkach".
W tramwaju do grupy skinow podchodzi kanar:
- bilety do kontroli
- spadaj! - krzycza skini
Kontroler rezygnuje i podchodzi do starszego pana:
- prosze o bilet do kontroli.
- nie slyszal pan co koledzy powiedzieli?
Zgryzliwy lekarz slepy na jedno oko, pytal chorego:
- Jak sie masz?
Chory odpowiedzial:
-Jak widzisz!
A lekarz:
- Jesli tak sie masz, jak ja widze, to juz do polowy umarles!
- Dlaczego pozwana podrapala meza? Czyzby nie wiedziala, ze maz to
glowa rodziny?
- To juz nie wolno podrapac sie po glowie ?
- Dlaczego swinie w Wachocku maja na koncach ogonkow supelek ??
- Zeby sie nie mogly przecisnac miedzy sztachetami plotu...
Diabel zlapal Polaka, Niemca i Rosjanina. Dal im po dwie
metalowe kulki i obiecal, ze ich wypusci, jesli zrobia z
nimi cos, co go zadziwi. Po chwili Niemiec podrzucil
jedna kulke w gore i trafil w nia druda.
- No, calkiem niezle - powiedzial diabel
Polak polozyl na ziemi jedna kulke, a na niej postawil
druga. Stala!
- No, to mnie lekko zdziwilo, ale zobaczymy co zrobi Rosjanin.
Niestety, Rosjanin jedna kulke zepsul, a druga zgubil.
Spotkaly sie dwie przyjaciolki:
- podobno wyszlas za maz?
- Tak i nie zaluje tego kroku.
- Ja nie wyszlam za maz, ale tez kroku nie zaluje...
Podchodzi pijany facet do taksowki, patrzy na bagaznik i pyta sie
taksowkarza:
- Panie, zmieszcza sie tam dwie flaszki zytniej?
- Zmieszcza sie.
- A talerz bigosu?
- Pewnie.
- 5 piw?
- No jasne.
- A torcik czekoladowy?
- Torcik sie zmiesci.
- sloik sledzi?
- Wejdzie.
- A butelka szampana?
- Zmiesci sie.
- 15 kanapek?
- Tez sie zmiesci.
- Otwieraj pan!
Taksowkarz otworzyl bagaznik, a facet:
- BUUUUEEEEEEEE.....
Opisy gg!
Czy mozna sie zmienic z miłości ??
Daj mi jakis znak powiedz coś powiedz ze mnie kochasz;-(
> Wrzuć monetę (5zł)
quel nationalite ?Je suis polonais je suis tres bien
Everything I do I do it fot you...
Strzeż się pijanego, głupiego i zarażonego.
........:::Świnia Cie na zakrecie zgubiła :::............:D
no i co przysyłacie mi wiadomości telenowele oglądam
Kurwy co ukradły HIP HOP odnajde
Nie ma mnie w domu! Wrócę jak...Wrócę! <>
Strefa gracza...!
Wiedza powszechna!
Niemcy. Teatr.
Niemcy. Teatr. Początki teatru niem. sięgają X w. i wywodzą się z obrzędów liturgicznych; w XV w. głośne były widowiska pasyjne w Alsfeld, Lucernie i Frankfurcie n. Menem, od 1633 w Oberammergau (także obecnie przedstawiane); w XI w. pojawiła się sztuka kuglarzy i mimów, prekursorów epickiej twórczości lud.; w XIII w. na dworach książęcych występowali tzw. minnesingerzy; XV–XVIII w. na niem. scenach wystawiano widowiska mięsopustne, tzw. Fastnachtspiele. Wraz z rozwojem renesansu wzrastało znaczenie, powstałego pod koniec XV w., teatru szkolnego, gł. jezuickiego; w szkołach i na uniw. wystawiano dramaty gr. (Arystofanes) i rzymskie (Terencjusz, Plaut, Seneka) oraz ich niem. naśladownictwa (początkowo w języku łac., od poł. XVI w. tłumaczone na język niem.); repertuar taki wymusił zamianę średniow. sceny symultanicznej na renes. scenę celkową (terencjańską), wywarł także znaczny wpływ na rozwój teatru lud. oraz na dramat lit. (M. Opitz, A. Gryphius). Wędrowne zespoły wł., przyje...Regiony autonomiczne i prowincje Hiszpanii
Hiszpania. Regiony autonomiczne i prowincje Regiony autonomiczne i prowincje Hiszpanii Region autonomiczny, prowincja Powierzchnia w tys. km2 Ludność w tys. (2003) Stolica, ośrodek administracyjny Andaluzja 87,6 7 409 Sewilla Almería 8,8 592 Almería Grenada 12,6 860 Grenada Huelva 10,1 473 Huelva Jaén 13,5 638 Jaén Kadyks 7,4 1 091 Kadyks Kordowa 13,8 740 Kordowa Málaga 7,3 1 310 Málaga Sewilla 14,0 1 705 Sewilla Aragonia 47,7 1 247 Saragossa Huesca 15,6 210 Huesca Saragossa 17,3 903 Saragossa Teruel 14,8 134 Teruel Asturiaa 10,6 1 025 Oviedo Balearya 5,0 829 Palma de Mallorca Baskonia 7,2 2 036 Vitoria Álava 3,0 286 Vitoria Guipúzcoa 2,0 657 San Sebastián Vizcaya 2,2 1 093 Bilbao Estremadura 41,6 1 027 Mérida Badajoz 21,7 635 Badajoz Cáceres 19,9 392 Cáceres Galicia 29,4 2 597 Santiago de Compostela ...
Encyklopedia!
WITOS
Wincenty Witos
działacz ruchu ludowego, polityk, publicysta, rolnik (1908-31 wójt wsi Wierzchosławice, ob. w woj. małopolskim); od 1895 w galicyjskim SL, 1903-13 w PSL, czł. Rady Nacz.; 1908-14 poseł do galicyjskiego Sejmu Krajowego, 1911-18 w austriackiej Radzie Państwa; 1914 współzał. PSL "Piast" (1914-18 wiceprezes Rady Nacz., 1918-31 prezes ZG); 1914 współzał. Nacz. Komitetu Nar.; początkowo popierał powstanie Legionów Pol., jednak 1915 odstąpił od proaustriackiej koncepcji rozwiązania kwestii pol. i stał się zwolennikiem oparcia na państwach ententy; 1918-19 czł. Ligi Nar.; 1918 współtwórca i przew. Pol. Komisji Likwidacyjnej; 1919-33 poseł na sejm; VII 1920-IX 1921 premier Rządu Obrony Nar.; V-XII 1923 i V 1926 premier rządów koalicji centroprawicowej; po 1926 jeden z przywódców opozycji antysanacyjnej, współorganizator Centrolewu; 1930 osadzony w twierdzy brzeskiej i skazany na 1,5 roku więzienia w tzw. procesie brzeskim; 1933-39 na emigracji w Czechosłowacji, gdzie kontynuow...STRINDBERG
August Strindberg w 1891
dramaturg i powieściopisarz szwedzki, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli naturalizmu w dramacie eur.; bogate, obfitujące w dramatyczne okresy życie osobiste (urazy dzieciństwa i młodości, nieudane małżeństwa, konflikty z otoczeniem i niechętną mu krytyką) stały się świadomie wykorzystywanym tworzywem dzieł literackich; sięgał po tematykę historyczną (Hermiona, Mistrz Olof, Wygnaniec, Eryk XIV, Królowa Krystyna), jednak służy mu ona z reguły do analizowania ludzkiej osobowości i skomplikowanych problemów moralnych; sławę przyniosły S. dramaty naturalistyczne, spośród których najczęściej grywane to Ojciec i Panna Julia; ich bohaterowie są poddani sprzecznym siłom, których źródło znajduje się w erotycznych fascynacjach i kompleksach, a także w przyzwyczajeniu do stabilnych układów motywowanych tradycją; inny typ reprezentuje sławny Taniec śmierci, w którym najpełniej dochodzi do głosu charakterystyczny dla S. motyw walki płci: jego gł. tematem stała się ...
Wielka literatura!
iatr znowu wzbił się ponad lasem.
- Panie! - zawołał ksiądz Siecheń. - Nie pozwól nam spać, zbudź nam serca.
Morawiec poruszył się, jakby chciał coś powiedzieć, ale proboszcz uprzedził go.
- Niech pan nic nie mówi - powiedział tonem, w którym równocześnie zabrzmiały prośba i rozkaz. - Niech pan posłucha...
Ciągle klęczał, uniósłszy tylko przed siebie rozchylone dłonie, jakby chciał nimi podeprzeć padające słowa.
- Był dzień święty żydowski i wstąpił Jezus do Jerozolimy. A jest w Jerozolimie Owcza sadzawka, którą po żydowsku zowią Betsaida, mająca pięć krużganków. W tych leżało wielkie mnóstwo chorych, ślepych, chromych, wyschłych, którzy czekali poruszenia wody. Anioł zaś Pański zstępował od czasu do czasu w sadzawkę i poruszała się woda. A kto pierwszy wszedł do sadzawki po poruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąkolwiek zdjęty był chorobą. A był tam pewien człowiek, od trzydziestu i ośmiu lat niemocą złożony. Gdy Jezus ujrzał leżącego i poznał, że już długi czas choruje, rzekł
szelest nie powtórzył się więcej. W ciszy słyszał proboszcz tylko swój własny przyśpieszony oddech. Na dworze ciągnął gdzieś bardzo wysoko cienki poszum. Wraca wiatr - pomyślał - do rana daleko jeszcze...
Już się zamierzał położyć, gdy wyraźnie uczuł, że ktoś stoi z tyłu za jego plecami, po drugiej stronie łóżka. Chciał zawołać, ale głos uwiązł mu w gardle. Odwrócił się. Nikogo... Pamiętał, że kiedy zasypiał, leżała w tym miejscu na podłodze wąska smuga, przeciekającego przez szpary w okiennicy światła. Teraz była ciemność.
Wyczerpany, usunął się na łóżko. Pragnął snu. Zdawał sobie jednak sprawę, że nie zaśnie. Chwilę leżał bez ruchu, zupełnie otępiały, niezdolny do myślenia. Każdy głębszy oddech odzywał się bólem w piersiach. Stygnący pot, jak lód chłodził plecy. Któż to wołał: Pawle! - Kroki oddalają się, cichną nieporadnie i lękliwie - Pawle, Pawle!
Nagle wszystko stało się przerażająco jasne: ten krótki, jakże znany sen, to błądzenie przed kilku godzinami wśród zagajnika,
urtem całą resztę mienia, bo zamierzali zlikwidować przedsiębiorstwo. Pojęcia nie masz, jacy byli ruchliwi, objechali całą Polskę...
- Musieli unikać hoteli i samolotów, żeby nie podawać nazwiska - zauważyłam. - Pewnie nocowali prywatnie. W Krakowie nabyli obrazek, w Poznaniu namówili kogoś, żeby zabrał do Paryża paczuszkę...
- Mniej więcej tak było. Tylko pomnóż to jeszcze przez dziesięć. No i rzecz najważniejsza, musieli się spotkać z tym kimś, kto pilnował reszty skarbów barona i to spotkać tak, żeby on sam nie podpadł. A zatem w tajemnicy.
- No to rzeczywiście nawet nieźle zgadłam. Za drugim razem chcieli robić to samo?
- A jak ci się zdaje?
- Osobiście jestem zdania, że raczej chcieli prysnąć. Odpracować jeszcze trochę i już nie wracać do domu, tylko zmyć się w siną dal. Ciągle pewni, że nikt się nimi nie zajmuje, a milicja siedzi w zaroślach i gapi się na fałszywego męża i fałszywą żonę. Tak było?
- No widzisz, jak to łatwo się domyślać, jak się człowiek przez chwilę zastan
|
Odpędzał pokusę snu, podobnie jak smiertelnie znużony wędrowiec przełamuje sennosć w obliczu niebezpieczeństwa. Cóż z tego, że ciało omdlewa ze zmęczenia, głowa ciaży, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzieć, kiedy można, kiedy wolno spać. Pozornie tak łatwo jest wymknać się nieprzyjacielowi. Zdawałoby się: można go zwiesć, zmylić slad. Pomiędzy wieczorem a najbliższym rankiem jakiż rozległy leży czas! Każdy krok u poczatku wyznacza inna drogę. Tysiac scieżek biegnie w głab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na każdej wróg jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem dażac po naszym tropie. Spojrzeć mu prosto w oczy, nie zadrżeć, nie ugiać się przed jego zdobywcza siła, to jedno może ocalić. Ale jak wydrzeć z siebie zło, które w nas czai się zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwycić wroga, który jest w naszej krwi i w naszych myslach?
Ksiadz Siecheń klęczał, skrzyżowane ramiona wsparłszy o niski stołek. Pochylił głowę. Miał wrażenie, jakby mu barki ogromny ciężar przygniótł.
Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje się, że zło całego swiata scieka w serce czuwajacego. Dokoła, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny tłum. Łatwa zdobycz. Któż spi snem sprawiedliwego? Dłonie, które jeszcze przed chwila chciwie sięgały po rozpustę i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak płomień przygnieciony popiołem. Nagie ciała dysza goraczkowo. Zwarte usta skryły kłamstwa i kuszace podszepty, powieki zamknęły popełnione i przyszłe zbrodnie. Gdzież sa mury mierzone trzcina złota?
Wiatr szarpnał otwartym oknem. Okiennica uderzyła o szybę. Chlusnał deszcz.
Ale proboszcz nie poruszył się. Jego oczy szeroko rozwarte zdawały się przebijać ciemnosć. Draża ja aż do przepastnego dna. Zwyciężaja przestrzeń. Czas stanał. I przez sekundę, która trwa wieki, wydaje się klęczacemu, że widzi wszystko, co dzieje się na swiecie aż po jego najodleglejsze krańce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zasłona spadła rozcięta nagle niewidzialna ręka, ukazujac grozna wizję.
Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, iż można ja ramieniem opasać, leży nieruchoma, scięta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zjeżone czarnymi kamieniami, zastygłe wody, lasy skamieniałe, miasta puste jak szkielety, a nad tym nieskończonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, którego ciężar przygniata serca spiacych. Ludzie! Widać ich ciała pokotem rzucone na zeschła ziemię, jedno przy drugim, nagie i sine, niby nieskończony szereg umarłych. I nagle, jakby na jeden wielki głos rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od północy na południe, budza się wszyscy. Ale nikt nie zrywa się i nie spieszy posłusznie ku wezwaniu. Żadne wołanie mu nie odpowiada. Żaden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi leżacych uderzone niebem zamarły. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przerażeniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei.
- Jestem z wami! - szepce ksiadz Siecheń. Bo czyż nie pęta go niemoc ta sama, która wszystkim na ziemi każe w tej chwili konać, lecz nie pozwala umrzeć? Oto równosć, o której ludzie nie chca wiedzieć. Bogactwo staje się podobne łachmanom żebraka, władza kruszy się w porażonych dłoniach i jak próchno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywróci ziemi jej kuszacy kształt, któż z żywych wyrzeknie się dobrowolnie złudnych przywilejów? Kiedyż wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poniżanych? Tyle dokoła chciwosci, okrucieństw, tyle kłamstw i jadu nienawisci i pogardy, iż zdaje się, że nic nie zdoła zasklepić krwawiacych ran. Cóż może zmienić się? Tu choćby, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie się bez przymusu swoich rozległych pól i lasów, jak drapieżne kleszcze opasujacych dokoła nędzne chłopskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci stręczycielstwa. Zabłakanej w dalekim miescie Oldze Kukiszów żaden głos nie podszepnie powrotu do rodziców. Młody Burak, kiedy wyjdzie z więzienia, znowu zacznie krasć. Kierownik poczty nie złagodzi serdeczniejszym słowem cierpień umierajacej żony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja młodoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu każda dziewczynę. Ileż ich jeszcze przyjdzie płaczacych na niego, jak przedtem przychodziły z żalami na Siemiona? A Siemion, któremu już tak niewiele chwil pozostało do życia... A Michas...
Proboszcz zaciska dłonie. Gęste krople potu zwilżaja mu skronie.
- Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Cię, dlatego bładza. Ale mnie ukazałes się, jak wicher wstrzasnałes mna... Dałes wszystko. A cóż ja daję?
Jakże nędzny jest plon minionych lat! Cóż uczynił dla ludzi, których mu powierzono? Nigdy nie umiał znalezć drogi do człowieka. A za to jak często i w jak wielu okolicznosciach czuł się intruzem. Tak rzadko udawało mu się przełamać bolesny i upokarzajacy mur, który odgradzał go od ludzi wtedy własnie, gdy chciał im siebie ofiarować. A jesli, zdarzało się, odnajdywał porozumienie, czyż było ono czyms więcej niż przelotnym błyskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi być szczęscie, gdy zbudzi się zbłakana duszę z letargu i oczyszczona postawi przed Panem.
Przeżył kilka takich olsnień Przy wielkich kasztanach, znaczacych poczatek Sedelnik, Seweryn zwolnił kroku. Wprawdzie droga i tu pomiędzy pierwszymi, rzadko osiadłymi chałupami była pusta, od strony pola wies okuta mrokiem robiła wrażenie wymarłej, wolał jednak zachować na wszelki wypadek ostrożnosć. Nie chciał, aby zobaczył go ktokolwiek, pędzacego noca jak opętaniec. Obciagnał płaszcz, poprawił czapkę. Był już spokojny. Wariacki bieg na oslep poprzez pola zrobił swoje. Pozostał po nim szybki oddech, mocne bicie serca i palenie policzków wysmaganych wiatrem, ale własnie z tymi jak gdyby ostatnimi dreszczami podniecenia było Sewerynowi dobrze.
Skręcajac koło krzyża w główna ulicę wsi, spojrzał w kierunku plebanii: swiatło nie paliło się. Za to, gdy mijał posterunek, wydało mu się, że w głębi izby mignęła sylwetka Nawrockiego. Nie będac jednak pewny, czy uległ złudzeniu, cofnał się na przeciwna stronę drogi i w cieniu drzewa przystanał. Ale stamtad jasny prostokat okna ukazywał tylko wnętrze izby: otwarte drzwi szafy, stół, w głębi półki z papierami. Drugie okno zamykała okiennica przepuszczajaca zaledwie waskie pasemko swiatła. Jednak wysoki cień człowieka na scianie upewnił Seweryna, że pokój nie jest pusty. Bojac się, że może go ktos przyłapać na tym podpatrywaniu, chciał podejsć bliżej, gdy w oknie ukazał się Nawrocki. Stało się to tak nagle, iż Seweryn odskoczył w tył. Sucha gałazka trzasnęła mu pod nogami, zaklał pod nosem. Dalej cofać się nie mógł, miał poza soba parkan, gdzies w pobliżu zaczał ujadać pies, rozległy się męskie głosy. W pierwszej chwili wydało się Sewerynowi, że Nawrocki dostrzegł go. Stał więc przyklejony plecami do płotu, w obawie, że najlżejszy ruch może go zdradzić. Dopiero, gdy zdał sobie sprawę z odległosci dzielacej go od Nawrockiego i z mroku, uspokoił się. Nie mogac jednak uwolnić się od wrażenia, że spojrzenie Nawrockiego biegnie w jego kierunku, schylił się i tak zgięty, na palcach przesunał się powoli poza niebezpieczne pole widzenia. Trzeba teraz wziać się w garsć - pomyslał znalazłszy się z powrotem na drodze. Wszystko szło dotad jak najlepiej. Obecnosć Nawrockiego na posterunku przekonała go, że się nie omylił w przypuszczeniach. Co jednak miało oznaczać to o dziesiatej rzucone na pożegnanie Litowce?
Zanim wszedł do karczmy, spojrzał na zegarek: nafosforyzowane wskazówki wskazywały kwadrans po ósmej. Ładny kawałek czasu przełaziłem - pomyslał. W tym miejscu było już nieco jasniej, zobaczył więc, że buty ma w rozpaczliwym stanie, ledwie widać było skórę spod grubej warstwy gliniastego błota. Tym lepiej! Jeszcze raz poprawił płaszcz i krokiem szybkim, jak gdyby wynikłym z długiego marszu, skierował się w stronę drzwi.
Litowka siedział za kontuarem.
- O, pan inżynier! - zawołał widzac wchodzacego.
Seweryn rozesmiał się swobodnie.
- Nie może pan narzekać, żebym rzadko pana odwiedzał...
Zdjał rękawiczki, rzucił je na najbliższy stolik i zaczał rozcierać dłonie.
- Zmarzłem! Niech mi pan da kieliszek wódki, ale duży, wie pan: taki pański kieliszek.
Litowka zakrzatnał się żwawo.
- Już się robi. A może szklaneczkę?
Seweryn skinał głowa.
- Niech będzie.
Nalewanie wódki zdawało się całkowicie pochłaniać uwagę Litowki. Ale mimo dobrodusznie opuszczonych powiek, zdażył obrzucić Gejżanowskiego szybkim spojrzeniem.
- Najlepsza, jaka jest! - cmoknał z zadowoleniem. - Dla znawców...
Seweryn ciagle usmiechał się.
- Wszystko jedno jaka. Byle wódka.
- Pan inżynier był na spacerze?
- Tak - mruknał Seweryn.
Nie chciał się przedwczesnie rozgadać. Wział szklankę i tłumiac obrzydzenie, nie lubił bowiem wódki w tak dużej ilosci, wypił trunek jednym przechyleniem.
- Jeszcze? - przechylił się przez szynkwas Litowka
dom
deweloperzy
developer
domy
kredyt mieszkaniowy
|
